حسین حمیدی
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ حسین حمیدی
آرشیو وبلاگ
      فریاد‌ خاموش (باسابقه‌ترین وبلاگ با نام فریاد خاموش)
آدم‌ها و بلندگو‌ها نویسنده: حسین حمیدی - ۱۳۸۱/۱٠/٤
چرا ما تا يك تريبون دستمان مي‌آيد اينقدر زود خود را مي‌بازيم؟ گويا ريشه فرهنگي هم دارد. بچه‌هاي كوچك نيز خيلي به بلندگو علاقه نشان مي‌دهند. تا بلندگو مي بينند و احساس ميكنند ۴ نفر بيشتر صدايشان را مي‌شنوند، عنان اختيار از كف مي‌ربايند و هر اراجيفي به ذهنشان مي‌رسد از قبيل آواز و شعر و وعظ سر مي‌دهند. در حاليكه ممكن است اصلاَ كسي به اين آقاي خوش صدا! توجهي هم نكند. اما بيچاره خودش باورش مي‌آيد كه صدايش و كلامش مشتري دارد. اتفاقاَ طرف براي اين كه مشتري جذب كند همه جور حرفي و كاري كه در حالت عادي اكراه داشت را هم بر زبان مي‌آورد. بعد كم كم خودش هم باورش مي‌شود كه نه مثل اين كه ما داريم حرف حسابي مي‌زنيم.
آقا مصطفي:
دو روز تريبون را دستت دادند ببين داري چه مي‌كني؟ فعلا بهت فرصت دادم ببينم تا كجا پيش مي‌روي.

تا اينجايش شوخي بود، اما جدي:
راستش ديدم، به قول معروف جو گرفته‌ات؛ خواننده‌ها را با دوستان خطاب مي‌كني؛ مقيدي هر روز بنويسي و خلاصه خيلي جدي گرفتي. توهم اين كه مشتري داري تو را هم غافل كرده است.
صطفي جان، آنروز كه مي‌خواستي بنويسي سعي كردم منصرفت كنم اما وقتي ديدم مصري فكر كردم بهتر است به عين ببيني. راستش اين است كه وبلاگ نوشتن هر چند آسان به نظر مي‌رسد وبلاگ خواندن سخت است. هيچ كس از شهرت بدش نمي‌آيد و به هر دليلي دنبال اين است كه مشتري پيدا كند. هر كسي فكر مي‌كند حرف او با بقيه متفاوت است و بقيه بايد از آن مطلع شوند. همين حس است كه تعداد وبلاگ نويس با سرعت بسيار بيشتري نسبت به وبلاگ خوان‌ها افزايش پيدا مي‌كند. حال قسمت جالب ماجرا تازه از اين‌جا شروع مي‌شود. چون تعداد وبلاگ خوان‌ها تقريباَ ثابت مانده است وبلاگ‌نويس‌ها مجبورند، مشتري بقيه را بقپاند و اين يعني رقابت!
دنياي امروز بر پايه رقابت است. بر پايه تبليغات يا صحيح‌تر بگوييم قاپيدن مشتري با فريب. آن‌هايي كه مي‌بيني اين قدر بازارشان پر رونق است زودتر از تو شروع كرده‌اند. كار با رنگ بلدند. رنگرزند. من و تو را هم رنگ مي‌كنند. نمي‌داني كه چه پولهايي را در اين وادي به دست آورده‌اند و عده‌اي ديگر چه نقشه‌ها و دامها براي آن كشيده‌اند. هميشه اين گونه بوده است، صاحبان سرمايه بر نقاط ضعف بشر دست مي‌گذاشته‌اند، بر طبل شهوت مي‌كوبيده‌اند تا اجناس و خدماتشان به فروش رود. اكنون هم خيلي‌ها بر طبل وبلاگ مي‌كوبند چون آب و نانشان را تامين كرده است.
اما من و تو كه نبايد فريب اين‌ها را بخوريم. درست است، بايد تجربه مي‌كرديم. اما فقط تجربه.
حالا نوبت من و توست كه لگام اين توسن سركش را بگيريم و به آنجا كه ميخواهيم بكشيم. نبايد اجازه دهيم ما هم به روزمرگي و روزمره‌نويسي بيفتيم. بشر امروز گرفتار عادات است. نه، مغفول عادات است.
يك نگاه به شمارشگر سايت بيانداز است. فكر مي‌كني چند نفر اين‌جا را براي خواندن انتخاب مي‌كنند؟ نه، اشتباه نكن. من و تو اين‌كاره نيستيم. كاسب اين دوره زمانه بايد خيلي چيزها بيش از كاسبي بلد باشد. مشتري اين دوره زمانه خيلي هم دنبال جنس مرغوب نيست. زرق و برق مغازه هم برايش مهم است. اين كه كتش از فلان‌جا خريده شده باشد هم برايش مهم است. بگذار من برايت بگويم. حداكثر 3-4 تا. 2تاش كه خودم و خودتي، سومي‌اش مهدي و چهارمي‌اش هم يك بنده‌خدايي كه تو گوگل چيزي جستجو كرده و به اين‌جا رسيده است.
حالا حرف دلم:
وقتي گفتي مي‌خواهم بنويسم، همان مصطفايي بودي كه مي‌شناختم با يك خورده اطلاعات مضاعف سينمايي. اما وقتي نوشتي احساس كردم بزرگ شدي(بزرگ روحي) يا به تعبير يكي از بچه‌ها براي خودت آدم حسابي شدي. من كه لذت بردم و باهش حال كردم. يك سال پيش كه با وبلاگ آشنا شدم از كسي پرسيدم گفت مي‌شود آنرا خصوصي كرد. دست به كار شدم و يكي اين‌جا ساختم. اما وقتي ديدم نمي‌شود خصوصي‌اش كرد به طوريكه فقط خودت يا مخاطب خاص بتواند آنرا بخواند نيمه‌كاره رهايش كردم. (آن موقع هنوز پرشين‌بلاگ نبود) و از آن موقع هميشه آرزو مي‌كردم كاش گوش‌هاي نامحرم حرف‌هاي ما را نمي‌شنيد و من مي‌توانستم با خيال آسوده بنويسم.
مصطفي:
حوزه افكار عمومي، حوزه خطرناكي است. كسي حق ندارد آنرا شوخي بگيرد. كسي نمي‌تواند بگويد من هر كار مي‌خواهم مي‌كنم و هر چه مي‌خواهم مي‌گويم شما هم بگوييد.
اما حالا عموميتي در كار نيست. خودم خواننده مطالبت هستم. براي من بنويس!
  نظرات ()
مطالب اخیر یک کامنت عجیب در کرنل! تصویری از نرم‌افزارهای سازمانی به کار رفته در یک شرکت بین‌المللی سعی کنید غرق نشوید Chief Bug Officer حساسیت! بازگشت به دوره‌ی جوانی! نظرسنجی درباره‌ی کیفیت خدمات تعطیلات رسمی ایران در تقویم‌های بین‌المللی استاد خوب / استاد بد روز اول در دانشگاه UoR1
کلمات کلیدی وبلاگ فناوری (٦٤) نکات و حکمت‌ها (٥۱) اجتماع (۳٥) کسب و کار (۳۳) تجربیات زندگی (٢۸) دعوت و معرفی (٢۳) دیگران (۱٩) الگوگیری و الگوسازی (۱٤) درس‌های پدر (۱۳) نقد و نظر (۱٢) لطیفه (۱٢) آموزش و تحصیلات (۱٠) دعا (۸) خاطرات (٧) شهر (٧) عکس (٦) خرافه‌ستیزی (٦) دوستان (٥) روضه (٥) شعر (۱) روایت (۱)
دوستان من بچه شیطون بیابان‌زده دغدغه‌هایم ریحان یادداشتها پرتال زیگور طراح قالب