حسین حمیدی
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ حسین حمیدی
آرشیو وبلاگ
      فریاد‌ خاموش (باسابقه‌ترین وبلاگ با نام فریاد خاموش)
پیرو یادداشت قبلی نویسنده: حسین حمیدی - ۱۳۸٦/٤/٦
گویا یادداشت قبلی برای بعضی دوستان عجیب و ثقیل آمده بود. برای من این عجیب بود که چرا برای بعضی چنین صحبتی ناخوشایند است؟ فکر می‌کردم خیلی‌ها از این ایده استقبال کنند. به هر حال من خودم از نزدیک این موضوع را درک کرده‌ام. بعضی از آشنایان و رفیق‌نمایان هستند که خیلی کارها از دستشان بر می‌آید به واسطه‌ی توانایی‌ها یا ارتباطات ولی حاضر نیستند برای کسی کاری کنند. کار کسی را راه بیاندازند. اگر دستشان به فلان وکیل یا وزیر می‌رسد سفارش مظلومی را بکنند و ...

در حالی که این موضوع در مشی امامان هم دیده شده است که برای فلان کس به حاکم فلان‌جا که از دوستان بوده است سفارش کرده‌اند که کمتر ازش مالیات بگیرند (نقل به مضمون. لطفاً تصحیح کنید.)

حالا این کجایش بد است؟ اگر انسان آبرو و اعتباری کسب کرده است و چهار جا می‌شناسندش یا قبولش دارند از این استفاده کند و کار چهار تا آدم دیگر را راه بیاندازد؟

امیدوارم این توضیحات ابهامات قبلی را بر طرف کرده باشد.
  نظرات ()
مطالب اخیر ماهی «سامون» نه «سالمون»! انتخابات، همه‌ی هم و غم ترجمه‌ی observance در کنار holiday issue، پیامد؟ رؤیای همیشه دانشجو ماندن یک کامنت عجیب در کرنل! تصویری از نرم‌افزارهای سازمانی به کار رفته در یک شرکت بین‌المللی سعی کنید غرق نشوید Chief Bug Officer حساسیت!
کلمات کلیدی وبلاگ فناوری (٦٥) نکات و حکمت‌ها (٥٢) اجتماع (۳٥) کسب و کار (۳۳) تجربیات زندگی (٢۸) دعوت و معرفی (٢٦) دیگران (۱٩) الگوگیری و الگوسازی (۱٤) نقد و نظر (۱۳) درس‌های پدر (۱۳) لطیفه (۱٢) آموزش و تحصیلات (۱۱) دعا (۸) خاطرات (٧) شهر (٧) عکس (٦) خرافه‌ستیزی (٦) دوستان (٥) روضه (٥) شعر (۱) روایت (۱)
دوستان من بچه شیطون بیابان‌زده دغدغه‌هایم ریحان یادداشتها پرتال زیگور طراح قالب