حسین حمیدی
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ حسین حمیدی
آرشیو وبلاگ
      فریاد‌ خاموش (باسابقه‌ترین وبلاگ با نام فریاد خاموش)
یک قلپ نوشیدنی گوارا و آرام‌بخش نویسنده: حسین حمیدی - ۱۳۸٦/۱٠/٢۳
اصلاً بیایید عجالتاً جایگاه گوینده را نادیده بگیریم. مثلاً (پناه بر خدا) جایگاهی دست کم معادل آنتونی رابینز یا (با شرم) ناپلئون. چه می‌شود گفت وقتی چنین فهرستهایی از سخنان بزرگان در جامعه مورد اقبال قرار می‌گیرد؟ با همان دیدگاه منفعت‌طلبانه که به دنبال اصلاح امورات جاری هستید با من بیایید. با همان نگرشی که به فکر بیشینه کردن منافع دنیایی هستید اگر دقیق‌تر بنگرید باز هم راه از همین جا می‌گذرد. مگر دنبال آرامش روزمره نیستید چرا بی‌جهت دنبال میان‌بر می‌گردید؟ راه اینجا است. باور بفرمایید اساساً این دو روی سکه‌ی دنیا و آخرت دو چیز نیست که شما بخواهی از هم جدایش کنی.
کاری ندارم آیینت چیست و مرامت کدام است. بعید است که بتوانی خود را بی‌نیاز از این اندرزها بدانی. بخش‌هایی از این قطعه که با حال و هوای این روزهایم سازگارتر است جدا کرده‌ام تا شما هم بچشید. مرهمی است که به زخم‌هایت می‌نشیند و پنجره‌ای از روشنایی به تاریکخانه‌ی کدورت‌گرفته‌ی دلت می‌تاباند:

«... و بدانید که‌: در هر شرط‌ و موقعیّتی‌ که‌ کسی‌ به‌ دیگری‌ احسان‌ نموده‌ و چنین‌ می‌پندارد که‌ او به‌ شکرش‌ قیام‌ نکرده‌ و به‌ سپاس‌ برنخاسته‌ است‌، خداوند خودش‌ برای‌ او جزا و پاداش‌ است‌؛ چون‌ بخشش‌ خداوند فراوان‌تر و سرشارتر، و مزدش‌ بزرگتر است...

و بدانید که‌ حوائج‌ مردم‌ به‌ شما از جمله‌ نعمتهای‌ خداوندی‌ است‌ بر شما؛ پس‌ با این‌ نیازمندیها با ملال‌ و خستگی‌ مواجه‌ نشوید تا آن‌ نعمتها به‌ مکافات‌ و انتقام‌ تبدیل‌ نشود.

ای‌ مردم‌! کسی که‌ بخشش‌ کند سرور و بزرگ‌ می‌شود؛ و کسی‌ که‌ بخل‌ ورزد به‌ پستی‌ می‌گراید. و سخی‌ترین‌ مردم‌ آنکس‌ است‌ که‌ ببخشد به‌ کسی‌ که‌ در او امید تلافی‌ و پاداش‌ ندارد. و باگذشت‌ترین‌ مردم‌ کسی‌ است‌ که‌ با وجود قدرت‌ و توانائی‌ عفو پیشه‌ گیرد. و پیوند کننده‌ترین‌ مردم‌ کسی‌ است‌ که‌ با افرادی‌ که‌ با او بریده‌اند بپیوندد.

تنه‌ درختان‌ و غیرها با وجود اتّکای‌ آنها به‌ ریشه‌های‌ خود، به‌ واسطه‌ شاخه‌ها بالا می‌روند و رشد می‌کنند و بهره‌ می‌دهند. پس‌ هر کس‌ برای‌ رسانیدن‌ خیری‌ به‌ برادرش‌ شتاب‌ ورزد؛ شاخه‌ای‌ از درخت‌ معنویّت‌ آفریده‌؛ فردا که‌ بر آن‌ وارد می‌شود آن‌ خیر را خواهد یافت‌.

و کسی‌ که‌ در احسانی‌ که‌ به‌ برادرش‌ کرده‌ است‌ خدا را در نظر داشته‌ و برای‌ رضای‌ او انجام‌ داده‌ است‌، خداوند در وقت‌ نیازمندی‌ او، آن‌ خیر را به‌ او می‌رساند؛ و بیشتر از آن‌ مقدار، از بلاهای‌ دنیا را از او می‌گرداند و دور می‌کند. و کسی‌ که‌ غم‌ و اندوه‌ مؤمنی‌ را بزداید، خداوند غم‌ و غصّه‌های‌ دنیا و آخرت‌ را از او می‌گرداند. و کسی‌ که‌ نیکوئی‌ کند، خداوند به‌ او نیکوئی‌ می‌کند. و البتّه‌ خداوند نیکوکاران‌ را دوست دارد.»

هر بار که کلماتی از این قبیله می‌شنوم بهتر در می‌یابم چرا می‌گویند «هر که خدا را می‌خواهد باید از ایشان شروع کند» یا شاعر می‌گوید «به خدا شناختم من به علی قسم خدا را».

حالا اگر حسابگری و اهل معامله بسم الله. واثق شو به الطاف خداوندی.
  نظرات ()
مطالب اخیر ماهی «سامون» نه «سالمون»! انتخابات، همه‌ی هم و غم ترجمه‌ی observance در کنار holiday issue، پیامد؟ رؤیای همیشه دانشجو ماندن یک کامنت عجیب در کرنل! تصویری از نرم‌افزارهای سازمانی به کار رفته در یک شرکت بین‌المللی سعی کنید غرق نشوید Chief Bug Officer حساسیت!
کلمات کلیدی وبلاگ فناوری (٦٥) نکات و حکمت‌ها (٥٢) اجتماع (۳٥) کسب و کار (۳۳) تجربیات زندگی (٢۸) دعوت و معرفی (٢٦) دیگران (۱٩) الگوگیری و الگوسازی (۱٤) نقد و نظر (۱۳) درس‌های پدر (۱۳) لطیفه (۱٢) آموزش و تحصیلات (۱۱) دعا (۸) خاطرات (٧) شهر (٧) عکس (٦) خرافه‌ستیزی (٦) دوستان (٥) روضه (٥) شعر (۱) روایت (۱)
دوستان من بچه شیطون بیابان‌زده دغدغه‌هایم ریحان یادداشتها پرتال زیگور طراح قالب