فرياد‌ خاموش

کافر مطلق!

حسین حمیدی — Tue, 16 Mar 2010 20:39:24 GMT

طرف روزه نمی‌گرفت ولی بیدار می‌شد سحری می‌خورد و بعد می‌خوابید. ازش پرسیدند: «تو که روزه نمی‌گیری برای چه برای سحر خوردن پا می‌شوی»؟ پاسخ داد: «روزه که نمی‌گیرم؛ اگر سحری هم نخورم که دیگر کافر مطلق می‌شوم!»

سال نو و مستمندان

حسین حمیدی — Fri, 12 Mar 2010 19:00:43 GMT

چه کنم، خواهرم رها نمی‌کند. می‌گوید چیزی بنویس و پول جمع کن. خودش می‌گوید من به هر کسی بتوانم رو می‌زنم. من خیلی رویه‌ام این شکلی نیست. می‌گویم آدم‌ها خودشان باید به فکر باشند. هم‌چنین شخصاً بیشتر طرفدار ماهیگیری یاد دادن هستم تا ماهی دست افراد دادن. ولی خواهرم می‌گوید برای بعضی موارد خیلی حالت اول متصور نیست و احتمالاً به حق هم می‌گوید.

امسال به طرز عجیبی تمایل بسیاری از دوستان و آشنایان به سفر خارج در تعطیلات عید افزون شده است. به طرز عجیب و غیرقابل انتظاری افراد زیادی در تکاپوی سفر به مالزی، سنگاپور، دوبی، مالدیو، چین و ... هستند. اغلب هم به دنبال هتل و پرواز خوب. نمی‌دانم وضع ملت خوب شده است یا چنین سفرهایی ارزان شده است! البته که دومی‌اش نیست! به هر حال باید خدمت این عزیزان عرض کنم مستقل از این که آیا این سفرها بهترین کاری است که در تعطیلات می‌شود کرد یا خیر اگر این دوستان فقط یک بیستم از هزینه‌ی سفرشان را به عنوان صدقه برای محرومین کنار بگذارند خودش عدد بزرگی می‌شود.

خلاصه اگر شما هم وسعتان می‌رسد و خواستید کمکی کنید با من تماس بگیرید. چه داخل چه خارج.

تمرین English Listening - سایت elllo.org

حسین حمیدی — Fri, 12 Mar 2010 07:54:20 GMT

شما هم اگر مثل من Listening انگلیسی‌تان ضعیف باشد و دنبال بهبود آن باشید احتمالاً توسط اغلب اشخاص به دیدن فیلم‌های زبان اصلی راهنمایی می‌شوید. بنده، به شخصه به دلایلی که فعلاً به آن نمی‌پردازم با این روش مخالفم و آن را مؤثرترین روش نمی‌دانم.

در اینترنت چندین سایت وجود دارند که برای تمرین Listening مناسب‌اند ولی اغلب پولی‌اند. یک سایت خوب هم بود که مجانی بود ولی بعد از مدتی پولی شد. یک سایتی است که مدتی است من با آشنا شدم و از آن برای تقویت مهارت Listening ام استفاده می‌کنم و هنوز پولی نشده است سایت elllo است. به نظرم این سایت به خوبی برای این کار طراحی شده است و سازمان یافته است. من آن را مؤثرتر از فیلم دیدن یافتم. شما هم اگر دوست داشتید امتحان کنید.

پروفسور شاپور زارعی!!!!

حسین حمیدی — Fri, 05 Mar 2010 19:48:41 GMT

لطفاً سایت زیر را ببینید.

http://www.shzarei.net

اگرچه متعحب شدم و آن را بسیار باورناپذیر یافتم فعلاً قضاوت نمی‌کنم. با چندی از اساتید و دوستان صاحب نظر در میان گذاشته‌ام. می‌خواهم مطمئن‌تر شوم. ولی اگر حدسم درست باشد باید کاری کرد.

اگر ایشان را ببینم سؤال‌های زیادی دارم که در سایتشان نیافتم. مثل این که ایشان از کجا مدرک فوق دکترایش را گرفته است؟ لیسانس و فوق لیسانس کجا بوده است؟ چرا مقاله‌ای از ایشان در نمایه‌های معروف یافت نمی‌شود؟ بعد اگر جواب این سؤالات مشخص شود سؤالات دیگری خواهم پرسید که فعلاً این جا نمی‌آورمشان.

روش ارتقاء معکوس!

حسین حمیدی — Thu, 11 Feb 2010 12:58:40 GMT

رضا امیرخانی مقاله‌ای نوشته است در مورد اتفاقات و تغییرات اخیر در سمپاد. به موضوع اصلی مقاله‌اش کاری ندارم. تکه‌ی جذابش قطعه‌ی زیر است:

«در نظامِ آموزش و پرورشی که همه‌گان می‌دانند، گرفتاری‌ش معلم است... به قراری که اگر معلمی کلاس را نتواند اداره کند، ناظم می‌شود و اگر ناظمی صف را نتواند به خط کند، مدیر می‌شود و اگر مدیری مدرسه از دست‌ش در برود، می‌رود منطقه و قس علی هذا تا برسد به وزیر!»

با کمی مبالغه متأسفانه باید بگویم این روش ارتقاء نه فقط مختص آموزش و پرورش بلکه در بسیاری بخش‌های دیگر نیز هست. چندی پیش به همکاری می‌گفتم: «تعجب می‌کنم چه طور کسی که در تاریخ فعالیت حرفه‌ای‌اش یک پروژه‌ی موفق را به سرانجام نرسانده است می‌گذارند معاون که باید بر چندین گروه و پروژه نظارت کند؟ آن وقت در مورد کنترل پروژه و معیارهای موفقیت پروژه و روش به سرانجام رساندن پروژه برای ما صحبت می‌کند؟»

تقدیم به صاحب امروز

حسین حمیدی — Thu, 11 Feb 2010 11:49:05 GMT

نتوانست فراموش کند مستی را
هر که از دست تو یک قطره می ناب گرفت

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب
ماه را می‌شود از حافظه‌ی آب گرفت؟

پی‌نوشت: کمتر از یک سال است که دوستی مرا با فاضل نظری، شاعر جوان آشنا کرده است. من هم به شما خواندن اشعارش را توصیه می‌کنم.

دوری از تکلیف و تکلف

حسین حمیدی — Thu, 21 Jan 2010 04:44:16 GMT

شاید یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌هایی پدرم دوری از «تکلیف و تکلف» و مبارزه با این معضل ویران‌کننده‌ی جامعه‌مان باشد. احساس می‌کنم این صفت تا حدی به من هم منتقل شده است و یکی از دوستان چندی پیش می‌گفت تو حداقل صد سال عمر می‌کنی بس که زندگی را راحت می‌گیری!

این روزها زیاد می‌شنویم که «زندگی‌ها چه قدر سخت شده!». واقعیت این است که زندگی‌ها را چه قدر سخت کرده‌ایم. جداً باید کمک کنیم از این فضای دهشت‌بار فاصله بگیریم که مخرب بنیان‌ها و رشته‌های اجتماعی و عاطفی است.

دوری از تکلیف و تکلف یعنی نه بر خودمان سخت بگیریم نه بر دیگران. نه از بقیه انتظارهای بی‌جا داشته باشیم نه خودمان را برای دیگران به زحمت بی‌جا بیاندازیم. به اسم رسم و رسوم و فلان موضوع زشت است و فامیل چه می‌گویند و در و همسایه چه می‌گویند و سایر این مزخرفات برای خودمان، خانواده‌مان، اطرافیان‌مان و در نهایت جامعه‌مان زحمت و اذیت درست نکنیم. اگر کسی مطابق توقعات ما یا رسومات ما عمل نکرد او را سرزنش نکنیم و با او اوقات تلخی نکنیم. چرا این قدر برای خودمان حصار درست کرده‌ایم؟ چرا شهامت نداریم این حصارها را دور بریزیم و آزاد و رها زندگی کنیم؟

سال گذشته عمه‌ام فوت کرد. نه پدرم و نه من، هیچ جا نه جار زدیم نه اطلاعیه‌ای نه توقعی از کسی برای شرکت در مراسم. مراسم دفنش بسیار ساده و به دور از تشریفات مرسوم و سایر حواشی بی‌خاصیت این گونه مراسم‌ها انجام شد. بسیاری از دوستان و همکاران پدرم و من بعداً می‌پرسیدند چرا خبر ندادید وظیفه‌مان بود در ختم شرکت کنیم. پاسخ این بود که ما راضی نیستیم اشخاص از کار و زندگی‌شان بیفتند و بخواهند به برای شرکت در مراسم ختمی بروند و به زحمت بیفتند. خوشبختانه چون جمع اندک فامیل و خودی‌ها فقط خبر شدند کسی هم در روزنامه از این آگهی‌های تسلیت خودنمایانه و ریاکارانه نداد. یادم می‌آید کوچک‌تر که بودم و پدرم سمت در چشم‌تری داشت پدر بزرگم فوت کرده بود و ماجرا مخفی نمانده بود. خوب فضا به گونه‌ای دیگر بود و می‌شد احساس کرد افراد زیادی برای چاپلوسی یا امتیازگیری سعی می‌کردند به بهانه‌ی عرض تسلیت بیشتر خودی نشان دهند.

خوب هر کسی ارادتی دارد از هر جا باشد می‌تواند برای آن مرحوم طلب غفران و برای صاحب عزا طلب صبر کند یا ارداتش را به طور واقعی در روزها و هفته‌های آتی که احتمالاً خانواده‌ی متوفی نیاز به تسلی دارد ابراز کند نه در مثلاً چند دقیقه حضور در مراسم از سر رفع تکلیف. وقتی فضا به سمت تکلیف و تکلف می‌رود ابراز ارادت‌ها هم تصنعی می‌شود و شیرینی مهر و محبت هم رنگ می‌بازد.

از آن طرف عده‌ای را دیده‌ام که حتی اقوام دورشان نیز که فوت می‌کند سعی می‌کند اطلاعیه‌اش را به نحوی در معرض دید قرار دهند و سعی کنند مجلس ختم متوفی‌شان هر چه بیشتر شلوغ‌تر، با پلاکاردها و دسته‌گل‌های بیشتر، حضور افراد با لباس‌های اتوکشیده و ... برگزار شود. همان «تکاثر»ی که قرآن نهیب می‌زند انگار به نوعی دیگر ظهور کرده است و دنبال فخرفروشی از طریق شلوغ‌بازی در مراسم ترحیم هستند. مرده‌ی بیچاره آیا در میان این همه ریخت و پاش آیا چیزی نصیبش می‌شود؟ بیش از آن که به فکر آن مرده و تنهایی لحظات اولش در قبر باشند به فکر تدارک مراسم و شام و نهار مهمان‌ها هستند.

پدرم در رد این رسم غیراسلامی-عقلانی می‌گوید (نقل به مضمون) در روایت است وقتی خانواده‌ای عزیزی را از دست می‌دهد بهتر است بقیه‌ی اشخاص تا مدتی (دقیقش یادم نیست) برای آن‌ها غذا تهیه کنند و ببرند. نه آن که در میان پریشان‌احوالی صاحب عزا، جماعتی هم سر او خروار شوند و مصیبت تدارک و هماهنگی غذا و سایر حواشی بر غم و غصه‌ی خانواده‌ی متوفی اضافه شود.

بیایید از این حالات و صفات رذیله فاصله بگیریم. باور کنیم خوشی و شادی در راحت گرفتن و برخورد ساده با مسائل است نه پیچیده کردن آن. آرامش واقعی و درونی از طریق بی‌توجهی به رسوم خودساخته‌ی بشری و پرداختن به لذت‌های حقیقی و فناناپذیر است. حتی ما مراسم‌های شادی‌مان را با این تفکرات تلخ کرده‌ایم. به جای آن که دنبال لذت بردن از لحظات باشیم همه‌اش در حول و ولای تشریفات و حفظ ظواهر هستیم. آن سرور واقعی در باطن این مراسم‌ها است و ما در ظاهرش می‌مانیم و بسیاری مواقع نتیجه‌ای عکس حاصل می‌شود.

پیامبرمان فرموده است:

«خودتان را برای مهمانی به تکلف و زحمت زیاد نیاندازید زیرا این امر موجب می‌شود که مهمان و مهمانی مورد بغض شما قرار گیرد و هر کس نسبت به مهمان بغض داشته باشد خداوند را مبغوض داشته است و هر کس خداوند را مبغوض دارد، خدا هم او را مورد غضبش قرار می‌دهد»

خوب حالا چه قدر ما روز به روز از این فرمایش پیامبر فاصله می‌گیریم و چه قدر فرصت‌های مهربانی کردن و شادی را از دست می‌دهیم و بغض را جایگزین آن می‌کنیم؟

باید توجه داشت تکلیف و تکلف متقابلاً به بحرانی‌تر شدن این فضا کمک می‌کند. یعنی هر چه ما توقع و انتظار از بقیه داشته باشیم آن‌ها به زحمت می‌افتند و به زحمت افتادن آن‌ها الگوهای اجتماعی غلطی را پایه گذاری می‌کند و این مسأله در یک حرکت بومرنگی فزاینده به خود ما بر می‌گردد و ما نیز مجبور می‌شویم توقعات بیشتری را در جایگاه دیگری پاسخ دهیم.

بیایید از طرف مقابل‌مان بخواهیم که توقعاتش را کم کند و در عین حال زیاد به انتظارات، توقعات و حرف بقیه توجه نداشته باشیم و از آن مهم‌تر خودمان نیز توقعات، انتظارات و خواسته‌هایمان را از بقیه کم کنیم.

اثبات خدا؟

حسین حمیدی — Wed, 13 Jan 2010 16:30:33 GMT

در همه‌ی این سال‌ها بارها خدا خودش را به تو اثبات کرد. تو کی می‌خواهی خودت را اثبات کنی؟

میانه‌روی انحرافی

حسین حمیدی — Fri, 01 Jan 2010 10:52:43 GMT

عزاداری‌ها در ماه محرم کمتر حول و حوش شناخت واقعه‌ی عاشورا، زندگی و شخصیت امام حسین شکل می‌گیرد. فکر می‌کنم اگر شناخت بیشتر حاصل شود، بروز احساسات و عواطف نیز به شکل پاک‌تر و عمیق‌تری صورت می‌گیرد و از بعضی خطرات و انحرافات در این زمینه مصون می‌مانیم.

مثلاً واقعاً خوب است حداقل یک بار هر یک از ما داستان زندگی امام حسین را به طور کامل بخوانیم تا بتوانیم اگر قرار است درسی بگیریم ناقص یا نابجا نباشد. حداقل به نظرم باید گفته‌ها و نوشته‌های ایشان بعد از وفات امام حسن مورد مطالعه قرار گیرد. واقعاً نکات جالب و جذابی در آن یافت می‌شود. از نحوه‌ی محاجه با طرف مقابل و نوع برخورد در هر موقعیت.

اگر این اتفاق بیفتد من مطمئنم خیلی‌ها به درون خودشان مراجعه خواهند کرد و با سؤالات بسیاری مواجه خواهند شد. این سؤالات از جنبه‌های زیادی خواهد بود و من فکر می‌کنم ما در حال حاضر با یک مسأله‌ی حل‌شده در ظهر عاشورا مواجه هستیم و پایان داستان را می‌دانیم. شاید اگر پایان داستان را نمی‌دانستیم و از ابتدا آن را می‌خواندیم ما نیز در زمره‌ی کسانی قرار می‌گرفتیم که حداقل امام حسین را نیز در شکل‌گیری حوادث عاشورا مقصر می‌دانستیم.

بعضی افراد هستند که به تعبیر یکی، این‌ها شاید دوست دارند محبوب القلوب و زینة المجالس باشند در هر نزاعی و اختلافی سعی می‌کنند خودشان را میانجی آرامش‌طلب و صلح‌دوست معرفی کنند و از این رو هر دو طرف دعوا را نکوهش می‌کنند و سعی می‌کنند هر دو طرف را مقصر جلوه دهند. طبیعی است که در هر دعوایی نیز از هر دو طرف درشتی‌هایی دیده شود. این افراد که در شکل بیمارگونه‌شان تنفرآمیزند، سعی می‌کنند با مستمسک قرار دادن مواردی از این دست حتی در طرفی که مظلوم است نیز اشتباهاتی را بیابند و این حس را در او نیز ایجاد کنند که «تو هم اشتباه داشتی تو هم باید کوتاه بیایی». این جور افراد به جای آن که دنبال حکم دادن بر اساس قسط و حق باشند دنبال این هستند که هر دو طرف از مواضع‌شان کوتاه بیایند مستقل از آن که حق چیست و باطل چیست. اگر طرفی هم از موضع حقش کوتاه نیاید بر گناهان او لجبازی و قدی را نیز می‌افزایند و احتمالاً می‌گویند: «هر چه بر سرش بیاید حقش است از قدی‌اش است.»

خلاصه من تقریباً شک ندارم که بخشی از پروپاگاندای آن زمان از همین طریق سعی در تغییر افکار و نگرش مردم زمانه کرده است. برای این که در وسط منازعات بتوان قضاوت بهتری داشت من دو پیشنهاد دارم:

۱- باید بین موضع یک طرف و مجموعه‌ی عملش برای رسیدن به آن موضع تمایز قائل شد. ممکن است عملکرد یک طرف نزاع، برای دفاع از آن چه حق می‌پندارد یا برای مبارزه با آن چه باطل می‌پندارد دارای نقاطی باشد که از نظر ما خطا محسوب شود. بهتر است در قضاوت‌مان به آن‌ها وزن زیادی ندهیم مگر در حالتی که در بند دوم می‌آورم. به عبارت دیگر اگر مثلاً کسی همه‌ی راه‌ها را به روی شما ببندد به طوری که نه راه پس داشته باشید نه راه پیش ممکن است به خشم بیایید و او را با کلام تندی سرزنش کنید. شاید در این حالت واقعاً ناسزایی گفته نشده باشد و آن حق سزاوار چنین تندی باشد. پس نمی‌شود خیلی ساده در مورد مصادیق عملکرد قضاوت کرد و بسته به شرائط متفاوت است و ما در این موارد عموماً ممکن است داده‌ی کافی برای تحلیل نداشته باشیم.

۲- بعضی وقت‌ها عملکرد فجیعانه‌ی یک طرف تأییدی بر باطل بودن موضعش می‌شود. برای تشخیص این موارد به نظرم معیار خروج از چارچوب‌های اخلاقی، مردانگی و آزادگی است. دعوا، نزاع و جنگ به هر حال رخ می‌دهد ولی آن‌ها که پیرو حقیقت‌اند حتی اگر بجنگند مردانه می‌جنگند و در میانه‌ی جنگ نیز نامردی و نامردمی نمی‌کنند. اگر دیدید طرفی در موضوعی اختلافی از فریب، اعمال زور به وابستگان غیردرگیر در نزاع به منظور تحت فشار قراردادن عوامل درگیر (مثلاً حمله به شهروندان به جای نظامیان یا حمله به زنان و کودکان به جای مردان)، نقض یک طرفه‌ی معاهدات و ... استفاده می‌کند باید در حقیقی بودن ادعایش شک جدی کنید.

سال گذشته نیز به مناسبت همین ایام مطلبی مرتبط نوشته بودم (لینک مطلب) که امسال سعی کردم آن را بسطش دهم. ادا کردن حق این نکات ظریف کار سختی است و شاید بهتر باشد هر یک از ما بیشتر این‌ها را خودش بخواند و تفکر کند.

معرفی رستوران طلاباران

حسین حمیدی — Sat, 26 Dec 2009 12:26:27 GMT

یک سایتی هست به نام میز غذا که به معرفی غذاها و رستوران‌ها می‌پردازد. دو نفر از نویسندگانش را می‌شناسم و کامپیوتری هستند. (یکی‌شان هم از دوستان است)

یک بار به من پیشنهاد دادند در سایت‌شان چیزی بنویسم ولی من به دلیل تفاوت دیدگاه نپذیرفتم. فکر نمی‌کنم تبلیغ شکم‌چرانی کار مناسبی باشد. هر چه از غذای بیرون دوری کنیم بهتر است. ولی بعضی مواقع قلقلک می‌شوم چیزی در این زمینه بنویسم. بعضی وقت‌ها چاره‌ای نیست و گزینه‌ای جز غذای بیرون نیست. برای این جور مواقع که باید سعی کرد به ندرت باشد، خوب است رستوران‌های خوب را بشناسیم. حالا که من در آن سایت به عنوان نویسنده عضویت ندارم در همین‌جا رستوران طلاباران را معرفی می‌کنم.

رستوران طلاباران در خیابان شریعتی کمی بالاتر از چهار راه قصر واقع شده است. نکات مثبت آن کیفیت خوب غذا، تزئین و مخلفات فراوان و برخورد خوب است. قیمتش کمی گران است و حجم غذا نیز بسیار زیاد است. بنابر این برای این که زیاد هم پول ندهید و غذا نیز اسراف نشود بهتر است کمتر از تعدادتان غذا بگیرید. مطمئن باشید سیر می‌شوید.

عکس واقعی است و مربوط به چند روز اخیر است.

باز هم تکرار می‌کنم عادت کردن به غذای بیرون بسیار بد است و جز به ضرورت باید پرهیز کرد.